Minął czwarty rok odkąd przyjechałem do Belgii, czwarty rok imienin i urodzin obchodzonych na obczyźnie, czwarty 1 listopada. Starych znajomych zastąpili nowi, tęsknotę za rodziną pomaga zwalczyć skype i stary album ze zdjęciami, ale święta i przywiązanie do tradycji trudno jest zastąpić.
Im jestem starszy tym bardziej nabieram przekonania, że sprawy przeciwko którym się kiedyś buntowałem, które drażniły, są częścią mojej polskiej duszy. Nie lubiłem chodzić na polskie cmentarze, na których wkurzało wszystko; od dżdżystej pogody, przez tłumy depczące sobie po odświętnych butach, po świadomość, że te nasze wiązanki, lampiony czy zwykłe kwiaty - im ładniejsze – szybko ktoś ukradnie. Niemniej jest coś co każe mi w ten jedyny dzień w roku wybrać się na cmentarz by pochylić głowę, by wspomnieć, by zatrzymać się w pełnym skupieniu i pozwolić swym myślom na element zadumy. Od czterech lat więc wybieram różne belgijskie cmentarze, miejsca, z którymi nic mnie nie łączy, gdzie nie leżą moi bliscy ani nawet nie znajduję polskich nazwisk. Chodzę na belgijskie cmentarze, bo czuję, że powinienem tam być tego dnia, gdyż nie mogę być gdzie indziej, jestem tam, bo tak chcę - nie dlatego, że wypada. Na belgijskich cmentarzach panuje inna atmosfera i inne zwyczaje, ot, choćby zupełny brak zniczy, które ja zawsze mam w plecaku. Przechadzając się cmentarnymi alejkami wybieram wtedy zaniedbany grób, zapomnianą przez ludzi i świat mogiłę by się zatrzymać przy niej i zapalić światełko wspomnienia. Świadomość nieuniknionego uczy mnie pokory, ale i daje przekonanie, że na mnie jeszcze nie czas.
Piotr Wiśniewski
| Komentarze |
|
