Zacznijmy od definicji. In vitro n.łac., dosł. ‘w szkle’; (badanie tkanek, rozwoju zarodka itd.) poza żywym organizmem, w probówce a. innym otoczeniu sztucznym jak podaje słownik Władysława Kopalińskiego. Dla mojego pokolenia jest takim samym zjawiskiem jak Windows czy telefon komórkowy. To są wydarzenia połowy lat 90- tych, wśród których dojrzewaliśmy, i które - jak to zazwyczaj bywa – niewiele obchodzą na początku, by odegrać niezwykłą rolę w naszym późniejszym życiu. I choć nigdy z metody zapłodnienia pozaustrojowego nie skorzystałem czas pokazał, że poważnie musiałem to rozważyć. Dzisiejszy dzień wyrywa sprawę in vitro spośród wielu spraw, o które kłócą się nasi politycy i otwiera – na nowo – dyskusję na ten temat. Robert Geoffrey Edwards, ojciec metody in vitro, otrzymał dziś Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii.
Metoda ta, będąca przez jednych uważana za niebezpieczne majstrowanie przy naturze człowieka (człowieczeństwa?), a przez innych za zbawienny wynalazek pozwalający gatunkowi ludzkiemu trwać mimo biologicznych przeszkód, zapewne nigdy nie będzie wolny od kontrowersji. Na próżno, bowiem, spodziewać się, że 2 tysiące lat istnienia religii chrześcijańskiej zmieni coś w głowach Tych Którzy Wierzą. Podobnie nie zmieni się myślenie kochających się ludzi, marzących o dziecku, którzy wskutek takich czy owych czynników, będących jakże powszechnym problemem, chwycą się każdej brzytwy by ich marzenia się spełniły. Dla tych drugich in vitro do sprawa warta setki nobli.
Szczyt prac Edwardsa przypadł na lata 70 –te i zaowocował narodzinami Louise Joy Brown 25 lipca 1978 roku, pierwszego dziecka poczętego drogą pozaustrojową. Od tamtego czasu dzięki metodzie opracowanej przez Edwardsa narodziło się 4 miliony osób czyli niemal tyle ile zamieszkuje dziś obszar Norwegii. Dziś warto zadać więc sobie pytanie: kim są Ci ludzie? Za kogo ich uważają przeciwnicy in vitro? Mi po głowie chodzi bardziej katastroficzna myśl: jaka byłaby nasza przyszłość gdyby problemy z płodnością dotknęły cały świat – czy pozwolimy byśmy wyginęli jak mamuty? Karol Darwin, ostatni z wielkich naukowców, który wygrał z myślą Kościoła powiedział: „Kiedy pszczoła zniknie z powierzchni Ziemi, człowiekowi pozostaną już tylko cztery lata życia. Skoro nie będzie pszczół, nie będzie też zapylania. Zabraknie więc roślin, potem zwierząt, wreszcie przyjdzie kolej na człowieka..”.
Piotr Wiśniewski
| Komentarze |
|
