Introdukszyn. ‘Wstęp’ mi kazali napisać do tego co będzie się tu działo – a będzie się działo! Blog mi założyli chociaż ja nigdy wywnętrzać się nie lubiłem, ale widać czasy dziś inne i trzeba. Z duchem postępu więc podążam myśląć podstępnie jak tu użądlić i łyżkę dziegciu dodać – to lubię najbardziej. Jest jeszcze coś co bardzo lubię, wtedy pomysły mi do głowy przychodzą i radość pod sercem wielka, pytacie „co to”? Przecież to jasne! Jasne z pianką!
Psia krew – ale się wkurzyłem! W UGC De Brouckere, gdzie w poniedziałek byłem oglądać nie tylko film ale i słynnego Kena Loacha, by później wszystko naszym czytelnikom ładnie opisać, zakazano mi robić zdjęcia! Dziamdziatowaty ochroniarz gdy tylko zobaczył w moich rękach aparat wydukał, że ‘zi zis forbiden in ol bilding!’. Rozejrzałem się wtedy pospiesznie dookoła, bo nie raz zdarzyło mi się pomylić budynki (a nawet i sale egzaminacjne) i chcąc upewnić się, że nie zaszedłem do któregoś z banków czy Super Tajnego Ośrodka Badań nad Zagospodarowaniem Przestrzeni na Jowiszu, utwierdziłem się w swoim przekonaniu, że jednak jestem w holu kinowym.
A miało być tak spokojnie. Rok 2008, rok kryzysów: najpierw paliwowego, potem tego właściwego, dla wielu moich znajomych był rokiem do bani. Wraz z hukiem sylwestowego szampana wszystko miało się zmienić i zaczęło się dobrze: moja mama wydobrzała, a i moje zdrowie się polepszyło, od lat planowany wyjazd do Włoch ziścił się pozostawiając niezapomniane wspomnienia. Zadowolenie znajdowałem w wielu miejscach; a to kupując garnitur, buty, nowy telewizor czy kilka nowych filmów do mojej domowej kolekcji – wszystko szło jak z płatka.
Świąt czas zbliża się dużymi krokami. Tysiące rodaków wybrało się wszystkimi możliwymi wehikułami w podróż do Polski przemierzając Europę wzdłuż i wszerz. Ja również. Od kilku dni stąpam już po świętej polskiej ziemi racząc się domowymi smakołykami, zamieniając Duvela na pospolite, Tyskie. Jako ‘gość niedzielny’ mam taryfę ulgową i nikt mnie nie angażuje w szaleństwo świątecznego pieczenia i gotowania. Nie muszę również robić zakupów – dobrze mi z tym. A propos zakupów; zawsze święta kojarzyłem właśnie z amokiem zakupów a tu, wierzcie mi, jakoś dziwnie spokojnie.
Ledwo tydzień minął a tyle nieszczęść się nagromadziło. Jako człowiek uzależniony od telewizji i internetu (wmawiam sobie, że to część postępu i ratunek przed zbyt szybkim starzeniem się) ciężko było mi się było poruszać w ostatnim tygodniu po światowych newsach. Zaczęło się od wielkiej tragedii w niemieckiej szkole, wobec której nie sposób przejść obojętnie. Było też o rozpoczętym procesie zwyrodnialca Fritzla w Austrii a kończyło się na udaremnionym zamachu terrorystycznym w Holandii.
