EmStacja - Polski przystanek w Belgii

Mirek przesłał mi dziś opowieść o kupie. To jest książeczka niewielka, dla dzieci, bogato i całkiem zmyślnie ilustrowana opisująca ten niezręczny i wstydliwy w gruncie rzeczy stan ludzkiej i nie ludzkiej kondycji. Prawda, kupa śmierdzi. Ktoś kto twierdzi inaczej zasadniczo powinien, co najmniej, zrewidować swój pogląd. Śmierdzi też ser w gruncie rzeczy i nabywca, owszem, nieco się krzywi na ten smród, równocześnie jednak pochwala smakowy bukiet czy też barwę, zajada się więc bez żenady przepłacając często znacznie. Nie chodzi więc tylko o zapach, ale i o wstydliwą czynność, której nasz układ trawienny dokonuje w kompletnej ciszy (zwykle) i właściwie bez naszej wiedzy. Ta czynność to Przemiana materii zwana potocznie Trawieniem. Produktem ubocznym owej Przemiany jest Kupa. To wstyd mieć tak beznadziejnie nieapetyczny produkt na swoim koncie. Co z tego, że każdy go ma, mam i ja, jak chce natchniony copywriter.
Dobra, nie do końca po to tu jestem, żeby zbyt nisko pochylać się nad kupą. Zrobili to już za mnie autorzy książeczki. Oni to odarli intymną, bądź co bądź, czynność wydalania z wszelkiej, w tej części świata jej należnej, intymności. Kupa to kupa, mówią twórcy kupianej historyjki. Kupę jedzą rośliny, i my potem jemy truskawki, które tę właśnie kupę mają w swoich truskawkowych żyłach. Można z kupy zbudować dom, czego dokonują mieszkańcy niektórych części świata wysuszywszy uprzednio surowiec. Oprócz kupy wyróżniamy też bąka. Bąk jest niewidzialny. Dorośli nie lubią mówić o kupie, wolą o kwiatkach. I tu się na moment zatrzymajmy. Otóż historyjka uderza najwyraźniej w zakłamanych dorosłych, którzy chcą wierzyć że, jak powiadali dziarscy Ślązacy, ich gówno pachnie jak łąka. Otóż  nieprawda, mówią autorzy książeczki. Każdy ma w sobie śmierdzącą kupę, która ma różne kolory oraz zapachy.
By nie brnąć w detale powiem, że końcówka książeczki zastanawia. Autorzy najpierw każą nam wyobrażać sobie jedzenie kupy (jak lisy), potem urządzają bąkową imprezę na golasa, przy czym uczestnikami tejże są cztery dorosłe osoby i dwójka dzieci.
Może morał jest z tego taki, że jak się zbyt intensywnie myśli o kupie to w konsekwencji gówno z tego wychodzi.
Zanim jednak zakończę tę moją rozprawkę z tematem na k (człowiek jednak przyzwyczajony jest do obchodzenia, eufemizmów, nie mówienia wprost), dodam, iż Mała książka o kupie stanowi jedną z kilku pozycji w serii wydawniczej Bez Tabu. Obok niej w ofercie wydawnictwa pana Santorskiego (psycholog, który czasem wypowiada się w TV) znajdziemy jeszcze  książeczkę o przemocy i o śmierci (swoją drogą ciekawe zestawienie). Nurt przełamywania naszych, ludzkich, trywialnych oporów już dawno znalazł swoje miejsce w sferze tzw. publicznej dyskusji. Za sprawą książeczek skierowanych do najmłodszych, traktujących o tematach trudnych tudzież niezręcznych, sposób w jaki wychowujemy dzieci nigdy już nie będzie taki sam, a my sami, jako że trudne słowo wypowiedziane zostało, będziemy musieli zareagować mądrze, żeby ani nie przesadzić ani nie uciec od odpowiedzi. Łamane tabu zmienia naszą codzienność, czy to w sprawie organicznych substancji czy spraw z gatunku ostatecznych. Bądźmy zatem czujni.