Rozmowa z Philem Sable, nauczycielem języka angielskiego w I.E.P.S.C.F w Brukseli. Phil jest gejem.
- Phil, chciałbym porozmawiać z Tobą o homoseksualizmie. Jesteś gejem, który tego nie ukrywa; gdy przed rozmową dałem Ci możliwość bycia anonimowym odmówiłeś mówiąc, że to żaden problem...
Tak, bo przede wszystkim to nie jest ani przestępstwo ani żaden wstyd.
- Na co dzień jesteś nauczycielem w jednej z brukselskich szkół, uczysz młodzież z wielu krajów i kultur. Spotykasz się czasem z niechęcią z ich strony by nie powiedzieć wrogością?
Tak naprawdę nigdy na to nie zwracam uwagi. Wykonuję swoją pracę dając z siebie wszystko w pracy ze studentami, ale rzeczywiście, czasem zauważam u niektórych pewien rodzaj dystansu do mnie. Jakieś 3 lata temu ucząc młodzież na module pierwszym dało się odczuć, że mnie nie lubią, szczególnie chłopcy pochodzenia arabskiego. Bardzo mi to okazywali. Zmusili mnie do tego, żebym podjął kroki by ich wydalić z klasy. Wciąż uważam ten epizod za jeden z najgorszych momentów mojej pracy. Paradoksalnie, gdy tamtych uczniów już nie było, ‘załapaliśmy’ z resztą klasy wspaniały kontakt i do dziś pozostali jedną z moich ulubionych.
- A Twoi koledzy nauczyciele? Totalna tolerancja?!
O tak, zupełnie! Na początku – a było to jakieś 20 lat temu – było to całkiem zabawne, bo z osobami, z którymi byłem w lepszych stosunkach powiedziałem: „no, dobra, jestem gejem” i wszystko było ok, reszcie musiałem kłamać. Ale myślę, że domyślili się bardzo szybko. Z czasem stało się to oczywiste i zostałem zaakceptowany i miło przyjęty wśród reszty nauczycieli.
- A myślisz, że teraz jest łatwiej być gejem niż wtedy? Co się zmieniło?
O, tak! Bardzo. Ludzie są dziś bardziej otwarci, przestali myśleć, że to coś wstydliwego, albo, że należy czuć się winnym.
- Interesuje mnie bardzo jakie jest życie geja w Belgii, czy możesz mi o tym opowiedzieć?
Myślę, że to o wiele prostsze życie niż w wielu innych miejscach świata jak np. na Bliskim Wschodzie gdzie za samo ujawnienie takiej informacji o sobie grozi śmierć. Nie wyobrażam sobie tam życia, to musi być istne piekło. Myślę też, że w Belgii, nawet w małych wioskach gdzie wszyscy się znają, ludzie są dziś bardziej oświeceni, tolerancyjni. Pamiętajmy też, że w Belgii małżeństwa homoseksualne są dozwolone i ten kraj był jednym z pionierów wprowadzenia tak daleko idącej tolerancji. Tak, myślę, że mogę śmiało powiedzieć, że w Belgii gejom żyje się bardzo dobrze.
-Spacerując ulicami Brukseli napotykam wiele miejsc; pubów, klubów czy dyskotek z tęczową flagą, bywasz tam? Jak tam jest?
Naprawdę bardzo rzadko. Chciałbym, żebyś wiedział, że jestem osobą, która nie chce czuć się jak w getcie, a tak się właśnie czuję gdy idę do takiego miejsca, nie wiem jak to dokładnie wytłumaczyć, ale tak to właśnie jest. Oczywiście, czasem tam chodzę by spotkać ludzi jak ja, ale za każdym razem, w jakiś sposób, czuję się tam ograniczany.
A jak tam jest? Cóż, mówiąc zupełnie szczerze: są miejsca w których jest naprawdę ‘gorąco’ , gdzie są specjalne pokoje do uprawiania seksu itd., ale jak dobrze się przyjrzeć takie miejsca istnieją również w świecie hetero. Tak więc gdy porównamy to wszystko okaże się, że jesteśmy tacy sami i zachowujemy się podobnie.
Jednak 90% lokali dla gejów to bardzo spokojne i przytulne miejsca gdzie panuje wspaniała atmosfera, gdzie możesz dobrze zjeść ponieważ...geje kochają dobrą jakość!
- Co roku przez bulwar Anspach przepływa olbrzymia parada – „Gay Pride”, uczestniczysz w tym?
Byłem tam dwa razy. Nie dlatego by demonstrować kim jestem, ale dlatego, ze byłem tam z przyjaciółmi i chciałem z nimi spędzić czas.
- Z jakiego powodu są więc organizowane? Czy robienie tego rodzaju show to chęć pokazania siebie, rodzaj ekshibicjonizmu czy też może protest przeciw czemuś, a może po prostu okazja do znalezienia partnera?
Jeśli chodzi o szukanie partnera to absolutnie nie – nie dlatego. Przede wszystkim chodzi o to by się pokazać, swoje ciała itd., sprzyja temu głośna muzyka. Myślę, że tego dnia jest to dla wielu, być może, jedyny moment by się zrealizować, by w pełni wyrazić swoją osobowość. Jasne, że niektórzy z nich są tam tylko dlatego, że jest świetna zabawa. Po drugie, myślę, że geje chcą być ekscentryczni tylko po to by powiedzieć „Hej! Ja tu jestem! Istnieję!”, to krzyk w intencji bycia zauważanym czy kochanym.
- Znasz wielu Polaków myślisz, że są tolerancyjni? Nie bierz mnie pod uwagę, proszę.
Cóż, myślę, że nie jest z tym najlepiej, niestety. Wiadomości, które do mnie docierają, często informują o bijatykach z gejami, o zakazach manifestowania swojej odmienności w Polsce i różnych przejawach przemocy, nie tylko fizycznej, wobec gejów. Tak więc moje ogólne odczucie jest – niestety – bardzo złe.
- Myślisz, że łatwo jest być gejem w Polsce?
Myślę, że nie. Wiesz, porównując Belgię i Polskę myślę, że Polska jest w miejscu gdzie my byliśmy 20 lat temu gdy kluby gejowskie i świadomość ludzi była o wiele uboższa. Myślę, że geje w Waszym kraju wciąż muszą się ukrywać i żyć w ‘niedopowiedzeniu’. Najważniejsze wg mnie jest otwarcie swego serca na drugą osobę i bycie ponad uprzedzeniami.
- I na koniec: co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu, jakie wartości Ty chcesz przekazywać innym ludziom?
Hmm..,najważniejsze to szczęście i to by odnajdywać szczęście w tym co nas spotyka, dobrego czy złego. Najłatwiej jest czuć się szczęśliwym gdy wszystko idzie dobrze i nic nas nie trapi, ale ja sam nauczyłem się równie dużo przez zmaganie się z przeciwieństwami losu jak przez sprzyjanie fortuny. Kochaj siebie i innych nie ważne ile to kosztuje.
- Dziękuję Ci bardzo za tę szczerą rozmowę
Piotr Wiśniewski
| Komentarze |
|
